Συχνές Ερωτήσεις | Επικοινωνία | Σύνδεσμοι | Χορηγοί
ΠροφίλΑσθένειαΠεριοδικόΝέα/ΑνακοινώσειςMediaΙστορίεςΕπιστημονικές Εξελίξεις
Ασθένεια

Ποια τα συμπτώματα;

Ποιές οι μορφές;

Τρόποι αντιμετώπισης
περισσότερα 
Νέα / Ανακοινώσεις

28th Nikolas Symposium 12 Μαΐου 2018

Ευχές από τον Σύλλογο Άρτεμις για την Ιστιοκύττωση

Συγκέντρωση Γονέων-Ιατρών του Συλλόγου Άρτεμις και Κοπή Χριστουγεννιάτικης Πίτας 2018
περισσότερα 
    Συχνές Ερωτήσεις

    Τι είναι η LCH;

    Τι προκαλεί την LCH;

    Τι είδους προβλήματα μπορεί να δημιουργηθούν;
    περισσότερα 
    Αρχική ΣελίδαΣυμπόσια

    8/5/2009: 19th Nikolas Symposium

    "Μηχανισμοί χρόνιας φλεγμονής στην ιστιοκύττωση των κυττάρων του Langerhans (LCH)" Σύνοψη του 19ου Nikolas Symposium, Λουτράκι 8-11 Μαίου, 2009 Στο φετινό Nikolas Symposium, επιστήμονες και κλινικοί ιατροί επικεντρώθηκαν στο ερώτημα του ποιοι μηχανισμοί χρόνιας φλεγμονής ενεργοποιούνται στην LCH. Το θέμα αυτό ήταν επομένως, μια λογική συνέχεια του περυσινού συμποσίου, όπου συζητήθηκε η φύση των φλεγμονωδών κυττάρων στις βλάβες της LCH. Οι βλάβες της LCH αποτελούνται από διαφορετικού τύπου ανοσοκύτταρα, εκ των οποίων τα κύτταρα LCH είναι χαρακτηριστικά της νόσου. Όπως έχει ήδη συζητηθεί, δεν είναι ακόμη σαφές εάν τα κύτταρα LCH είναι φυσιολογικά κύτταρα που απορρυθμίζονται από ανοσοποιητικούς μηχανισμούς, ή εάν είναι μη φυσιολογικά κύτταρα και προσομοιάζουν σε όγκους. Εν τούτοις, οι βλάβες LCH μοιάζουν στη σύνθεσή τους με βλάβες που ονομάζονται κοκκιώματα, που ανευρίσκονται στις χρόνιες φλεγμονές. Ο σχηματισμός τέτοιων κοκκιωμάτων μπορεί να οφείλεται, παραδείγματος χάριν, σε λοιμώξεις από βραδέως-αυξανόμενα μικρόβια ή ιούς, ή σε συσσώρευση ουσιών που ο οργανισμός δεν μπορεί να επεξεργαστεί σωστά. Δεν υπάρχει καμμία ένδειξη ότι οι μικροοργανισμοί προκαλούν την LCH, αλλά η εμπλοκή νέων ιών δεν μπορεί να αποκλειστεί τελείως. Στη συνάντηση μάθαμε από παραδείγματα από άλλες νόσους ότι το να καταδειχθεί η παρουσία τέτοιων ιών και να αποδειχθεί ότι προκαλούν ασθένεια, είναι πολύ δύσκολο και απαιτεί τεράστια ερευνητική προσπάθεια.

    Τα κοκκιώματα μπορούν να θεωρηθούν ένας τρόπος που ο οργανισμός περιορίζει τις δυνητικά επιβλαβείς ουσίες σε έναν απομονωμένο χώρο εάν αυτές οι ουσίες δεν μπορούν να εξαλειφθούν πλήρως. Ένα επαρκές επίπεδο τοπικής ανοσίας διατηρεί υπό έλεγχο την επικίνδυνη κατάσταση, αλλά η πλήρης ανοσοαπόκριση καταστέλλεται τοπικά, δεδομένου ότι αυτό θα ήταν υπερβολικά επιζήμιο για τον οργανισμό. Αυτή η ισορροπία του ανοσοποιητικού συστήματος ρυθμίζεται στο επίπεδο των δενδριτικών κυττάρων, στα οποία ανήκουν επίσης τα κύτταρα του Langerhans και τα λεμφοκύτταρα. Στη συνάντηση συζητήθηκαν διάφορα παραδείγματα, όπου κάποια μικρόβια χειραγωγούν αυτή την ισορροπία, κυρίως επηρεάζοντας τα δενδριτικά κύτταρα.

    Παράγοντες ομοιάζοντες με τις ορμόνες, οι λεγόμενες ιντερλευκίνες, παίζουν έναν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση των διαφόρων ανοσοκυττάρων και διατηρώντας την ισορροπία του ανοσοποιητικού. Στο παρελθόν, θεωρείτο ότι η ιντερλευκίνη-17 έπαιζε ρόλο στην LCH δεδομένου ότι παρατηρείται αύξησή της σε ασθενείς με ενεργό νόσο στα οστά ή/και στο δέρμα. Αυτός ο παράγοντας είναι επίσης στενά συνδεδεμένος με το σχηματισμό κοκκιωμάτων σε άλλες νόσους. Τώρα έχει καταδειχθεί ότι η ιντερλευκίνη-17 βρίσκεται σε αυξημένα επίπεδα σε ασθενείς με LCH στους πνεύμονες. Αυτό είναι αξιοπρόσεκτο, δεδομένου ότι η η LCH στους πνεύμονες θεωρείται η πιο αντιδραστική μορφή της LCH, που συνδέεται κυρίως με το κάπνισμα. Χρειάζεται ωστόσο προσοχή, διότι μία άλλη ερευνητική ομάδα που συμμετείχε στη συνάντηση δεν επιβεβαίωσε αυτά τα αποτελέσματα. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε τεχνικές δυσκολίες, αλλά η επίλυση αυτής της διάστασης απόψεων είναι σημαντική για τη σωστή κατανόηση της νόσου.

    Συναρπαστική πρόοδος έχει επιτευχθεί όσον αφορά την ταυτοποίηση διαφορετικών υπο-τύπων δενδριτικών κυττάρων. Στο παρελθόν, κύτταρα που μοιάζουν με τα κύτταρα του Langerhans έχουν ευρεθεί σε ποντίκια, σε ιστούς άλλους εκτός από εκείνους της εξωτερικής στοιβάδας του δέρματος. Τώρα αποδείχθηκε η παρουσία τέτοιων κυττάρων σε ανθρώπινους ιστούς, όπως οι πνεύμονες και τα σπλάχνα (έντερο). Αυτό ενισχύει την ιδέα ότι η LCH δεν είναι απαραιτήτως μια νόσος στην οποία εμπλέκονται τα κύτταρα του Langerhans στο δέρμα, αλλά μάλλον μια νόσος των κυττάρων του Langerhans που ευρίσκονται σε άλλους ιστούς. Πρόσφατες μοριακές αναλύσεις των κυττάρων της LCH, που επίσης παρουσιάστηκαν στη συνάντηση, φαίνονται να το επιβεβαιώνουν αυτό. Η αποκρυπτογράφηση αυτών των αποτελεσμάτων είναι κρίσιμης σημασίας για την ανάπτυξη θεραπείας, δεδομένου ότι η μοριακή ρύθμιση των διακριτών τύπων κυττάρων, είναι σαφώς διαφορετική. Συνολικά, οι συναρπαστικές καινοτομίες που παρουσιάστηκαν στη συνάντηση και η ζωηρή επιστημονική συζήτηση, φάνηκαν και πάλι ότι συνεισέφεραν σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκδήλωση για τους συμμετέχοντες.


    Dr. Pieter J.M. Leenen


     λίστα |  επιστροφή