Συχνές Ερωτήσεις | Επικοινωνία | Σύνδεσμοι | Χορηγοί
ΠροφίλΑσθένειαΠεριοδικόΣυμπόσιαΝέα/ΑνακοινώσειςMediaΙστορίες
Ασθένεια

Ποια τα συμπτώματα;

Ποιές οι μορφές;

Τρόποι αντιμετώπισης
περισσότερα 
Συμπόσια

21st Nikolas Symposium

20th Nikolas Symposium

19th Nikolas Symposium
περισσότερα 
Συχνές Ερωτήσεις

Τι είναι η LCH;

Τι προκαλεί την LCH;

Τι είδους προβλήματα μπορεί να δημιουργηθούν;
περισσότερα 
Αρχική ΣελίδαΕπιστημονικές Εξελίξεις

14/10/2010: Ιστιοκύττωση των Κυττάρων του Langerhans στους ενήλικες

Είμαστε επικεφαλής μιας ομάδας εργασίας σε συνεργασία με τον Jan-Inge Henter (Ινστιτούτο Karolinska, Στοκχόλμη, S), τον Maurizio Arico (Azienda Ospedaliero-Universitaria Meyer, Φλωρεντία, I), τον Maarten Egeler (Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Leiden, Κάτω Χώρες) για την Ιστιοκύττωση των κυττάρων του Langerhans [LCH] και πιο πρόσφατα με τον Abdellatif Tazi (Νοσοκομειακό - Πανεπιστημιακό Κέντρο Saint-Louis, Παρίσι, F) για την Ιστιοκύττωση των Κυττάρων του Langerhans στους ενήλικες [LCH]. Έναν αιώνα μετά από την αρχική τους περιγραφή το 1868, "τα κύτταρα του Langerhans" (LC) αναγνωρίστηκαν ως ανοσοποιητικά δενδριτικά κύτταρα (DC) του δέρματος. Πριν από μερικές δεκαετίες, το εύρημα των σωματιδίων Birbeck στα "ιστιοκύτταρα" οδήγησε στη σκέψη ενός συνδέσμου μεταξύ των LC και της ασθένειας που ονομάζεται "Ιστιοκύττωση X". Η ασθένεια μετονομάστηκε τότε σε LCH. Μολονότι αυτός ο όρος αναφέρεται μόνο στα LC, οι βλάβες περιέχουν 3 6 - 5 8 % of CD1a+ DC, μία μειοψηφία δε εξ αυτών είναι LC1. Ανιχνεύσαμε τον ανοσοποιητικό αγγελιοφόρο 17A (IL-17A) σε ορούς παιδιατρικής LCH που ήταν ενεργή. Αναφέραμε ότι η IL-17A επάγει ειδικά τη συγχώνευση των δενδριτικών κυττάρων (DC)2. Τόσο τα δενδριτικά κύτταρα του Langerhans όσο και τα άλλα δενδριτικά κύτταρα εκφράζουν την IL-17A στις βλάβες της LCH και ένα μέρος των προερχομένων από μονοκύτταρα δενδριτικών κυττάρων, τα οποία έχουν δημιουργηθεί in vitro από το αίμα του ασθενούς, μπορούν να συνθέσουν την IL-17A. Τώρα έχουμε επεκτείνει αυτές τις μελέτες σε περισσότερους ασθενείς και σε διαφορετικές μορφές της LCH.

Η σοβαρότητα της LCH συσχετίζεται με τη δραστηριότητα συγχώνευσης των δενδριτικών κυττάρων που επάγονται από την IL-17A στον ορό, αλλά όχι απευθείας στη συγκέντρωση της IL-17A στον ορό. Η απομονωμένη πνευμονική LCH, μια σπάνια νόσος στους ενήλικες που συχνά συνδέεται με το κάπνισμα, εμφανίζεται διαφορετική από την παιδιατρική LCH. Ωστόσο, παρουσιάζει παρόμοια συσσώρευση δενδριτικών κυττάρων, με κοκκιοματώδεις και επιθετικές βλάβες που καταστρέφουν τους πνεύμονες. Διενεργήσαμε ανοσοιστολογικές μελέτες παράλληλα σεε δύο εργαστήρια: ιστοί ενηλίκων με πνευμονική LCH ερευνήθηκαν στη Γαλλία, ενώ ιστοί παιδιών με LCH αξιολογήθηκαν στις Κάτω Χώρες με συνεστιακή μικροσκοπία, για την περιεκτικότητά τους σε δενδριτικά κύτταρα, σε Τ-κύτταρα και σε κύτταρα που εκφράζουν την IL-17A. Όπως δημοσιεύτηκε, στην παιδιατρική LCH, η IL-17A παράγεται επίσης από τα δενδρτικά κύτταρα στην πνευμονική LCH. Στην LCH, η IL-17A εκφράζεται σπανίως από τα κύτταρα Τ, ενώ εκφράζεται συστηματικά από δενδριτικά κύτταρα που δεν είναι κύτταρα του Langerhans, και από λίγα κύτταρα του Langerhans σε πνευμονική LCH στους ενηλίκους.

Συμπερασματικά, η LCH είναι μία ασθένεια συνδεόμενη με τα δενδριτικά κύτταρα μάλλον παρά με τα κύτταρα του Langrhans, δεδομένου ότι οι βλάβες περιέχουν τόσο δενδριτικά κύτταρα του Langerhans όσο και άλλα δενδρτικά κύτταρα της οικογένειας CD1a+. Αυτά τα τελευταία είναι τα κύτταρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή IL-17A στην πνευμονική LCH στους ενήλικες. Πολλές δραστηριότητες της IL-17A συμβαδίζουν με την LCH σε μοριακό επίπεδο, όπως: την επαγωγή ή προς τα άνω ρύθμιση των M-CSF, CD14, CD68, GM-CSF, CCL20, του ενεργοποιητή του υποδοχέα του συνδέτη NF-κΒ, της ανθεκτικής στο τρυγικό οξύ όξινης φωσφατάσης , της Καθεψίνης K, των μεταλλοπρωτεινασών 9 και 12 της θεμέλιας ουσίας, την μακροχόνια επιβίωση των δενδριτικών κυττάρων και τη συγχώνευση των δενδριτικών κυττάρων. Σε φυσιολογικό επίπεδο, ο σχηματισμός κοκκιώματος, η οστική απορρόφηση, ο νευροεκφυλισμός και η βλάβη των μαλακών μορίων αποτελούν μέρος άλλων νοσημάτων συνδεόμενων με την IL-17A3. Ο κεντρικός ρόλος των δραστηριοτήτων της IL-1 7 A στην παθογένεση της LCH φαίνεται να υποστηρίζεται πολύ από την τρέχουσα γνώση. Ωστόσο, ακόμα αναζητούμε το γιατί αυτή η IL- 17A παράγεται από τα δενδριτικά κύτταρα στην LCH. Διενεργούμε μεγάλης κλίμακας αναλύσεις των περιεχομένων του ορού και ηλεκτρονική μικροσκοπία των δενδριτικών κυττάρων από ασθενείς με LCH, όχι μόνο για να χαρακτηριστεί η ανοσολογική απόκριση που εμπλέκεται, αλλά και για να αναζητηθεί ένα ενδοκυττάριο παθογόνο που να συνδέεται με την LCH.

Εκ πρώτης όψεως θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι η εξουδετέρωση της IL-17A θα μπορούσε να μειώσει τα συμπτώματα καταστροφής των ιστών στην LCH, αλλά εάν το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει την IL-17A για να ελέγξει ένα πρόβλημα λοίμωξης, πρέπει πρώτα να εντοπίσουμε αυτό το πρόβλημα για να αξιολογήσουμε τις επιπτώσεις της εξουδετέρωσης της IL-17A. Δουλεύουμε επίσης σχετικά με την από την IL-17A εξαρτώμενη ρύθμιση της επιβίωσης και του θανάτου των δενδριτικών κυττάρων. Ποσοτικοποιούμε την επιβίωση των δενδριτικών κυττάρων που έχουν αντιμετωπιστεί με IL-17A κατά την παρουσία τοξικών ενώσεων. Συγκρίνουμε, in vitro, την αποτελεσματικότητα της θεραπείας που χρησιμοποιείται στην LCH (βινμπλαστίνη, κορτικοειδή, ARAC and 2CdA) με άλλες τοξικές ενώσεις για την ικανότητά τους να φονεύουν δενδριτικά κύτταρα που έχουν αντιμετωπιστεί με IL-17A. Η μελέτη μας απαιτεί αιμοδοσία από ασθενείς και από τους γονείς τους και επίσης βιοψίες βλαβών της LCH για να διενεργήσουμε ανοσοιστολογικές μελέτες. Είναι σημαντικό να αξιολογηθεί ο ρόλος της IL-17A σε αυτή τη νόσο, παράλληλα με άλλες προσεγγίσεις που υιοθετούν άλλα εργασήρια. Το να λάβουμε υπ' όψιν τους κλινικούς φαινότυπους της παιδιατρικής νόσου ως βασική πηγή γνώσης για την έρευνα είναι μία προσέγγιση που επιτρέπει να επιτύχουμε ταχεία πρόοδο στη γνώση μας για την ανθρώπινη φυσιολογία και να επιταχυνθεί η ανάπτυξη φαρμάκων για να σώσουμε ασθενείς και να περιορίσουμε τα δευτερογενή αποτελέσματα μετά από την LCH."

1 .Favara, B.E. & Steele, A. Pediatr Pathol Lab Med 17, 7 6 9 - 8 7 (1997).
2. Coury, F. et al. Nat Med 14, 8 1 - 7 ( 2 0 0 8 ) .
3. Ouyang, W., Kolls, J.K. & Zheng, Y. Immunity 2 8 , 4 5 4 - 6 7 (2008).


 λίστα |  επιστροφή